O nas

 PDMD 
Papieskie Dzieło Misyjne Dzieci 




 HYMN 


1. Otwórzmy serca, otwórzmy dłonie
dla dzieci całego świata.
Bożą miłością serce niech zapłonie
dalekiej siostry i brata.

ref. Dzieci wszystkich kontynentów 
      Chwalcie imię Pana
      Niechaj Mu w pełni waszych serc dziecięcych
      Cześć, chwała będzie śpiewana.

2. Z misjonarzami, misjonarkami
Na wszystkich dziś kontynentach
Papieskie Dzieło Misyjne Dzieci
O dzieciach świata pamięta.

3. Na drodze wiary misji Kościoła
Trzeciego już tysiąclecia
Nasz Ojciec święty Jan Paweł II
Pokładał nadzieję w dzieciach.

4. A więc otwórzmy serca i dłonie
I w dzieciach całego świata
Dzieląc się wiarą i Ewangelią
Zobaczmy siostrę i brata.


Zwrotki dopisane przez siostrę Izabelę Rudnicką OP na Uroczystość Beatyfikacji Jana Pawła II, której dokona w Watykanie 1 maja 2011 Ojciec Święty Benedykt XVI.

5. Nasz Ojciec Święty, Jan Paweł II
To pierwszy papież na świecie,
Co w czasie swego pontyfikatu
Napisał swój List do dzieci.

6. Dziś w całym świecie, z serc wszystkich dzieci
Pieśń płynie pełna wdzięczności,
Za Misjonarza, co świat obdarzał
Nadmiarem swojej Miłości.

7. Na Watykanie i na Wawelu
Radośnie biją dziś dzwony!
Papież Benedykt – papieża Polaka
Ogłosił błogosławionym.

8. O Janie Pawle Błogosławiony!
U szczytu niebieskiej chwały
Proś, aby dzieci na całym świecie
Jezusa Zbawcę poznały!

 ZAŁOŻYCIEL 



   Karol August Maria Józef de Forbin-Janson urodził się w Paryżu w 1785 r. Jego ojcem był słynny generał, markiz Janson, a matka pochodziła z książęcej rodziny Galean. Kiedy wybuchła Wielka Rewolucja Francuska, Karol miał cztery lata. Z powodu prześladowań, którego ofiarami były najwyższe klasy społeczeństwa francuskiego, rodzina de Forbin-Janson musiała opuścić kraj. Schronienie znaleźli w Niemczech. W roku 1799 powrócili do Francji i wówczas mały Karol przystąpił do I Komunii Świętej.

     Napoleon Bonaparte mianował zaledwie dwudziestojednoletniego Karola de Forbin-Jansona audytorem Rady Państwa. Młodzieniec bowiem był spadkobiercą dużej fortuny i był świetnie przygotowany do sprawowania urzędów administracyjnych. Jednak Pan Bóg miał wobec niego inne plany. Pomimo sprzeciwu rodziny, odrzucił oferowane stanowisko, przywileje, bogactwo i ambicje. Zimą roku 1809 wstąpił do seminarium. Mając 33 lata przyjął święcenia kapłańskie z rąk biskupa Chamery, który mianował go również wikariuszem generalnym. Odtąd do jego obowiązków należała administracja seminarium duchownego w Gap. Jednak  dla młodego księdza obowiązki administracyjne nie szły w parze z gorącym pragnieniem głoszenia Dobrej Nowiny. Wkrótce powrócił do Paryża i rozpoczął katechizację dzieci w parafii Świętego Sulpicio. W tej apostolskiej pracy odkrył swoją nową pasję. Widząc duchowe spustoszenie, jakie rewolucja uczyniła we Francji, postanowił wyjść naprzeciw zagubionym ludziom. Odtąd podróżując po kraju, głosił kazania i wzywał do nawrócenia ludzi, którzy oddalili się od Boga. 

     Po dziesięciu latach pracy apostolskiej, w roku 1824, został biskupem Nancy i Toul (wcześniej odrzucił podobną propozycję, którą przedstawił mu kardynał Perigord). W wieku 45 lat był świadkiem kolejnej rewolucji, która rozdzieliła go z diecezją i skazała na wygnanie. Wówczas biskup Karol poprosił Ojca Świętego o pozwolenie na wyjazd na misje do Azji. I choć jego prośba nie została odrzucona, to ostatecznie nie doczekała się realizacji.

     Karol de Forbin-Janson znany był ze swej wielkoduszności i wrażliwości na drugiego człowieka. Jego rodzinna fortuna była źródłem wsparcia dla setek biednych. On sam nawet zrezygnował z ozdób pontyfikalnych i podarował je ubogiemu biskupowi z Oceanii. Wśród różnorodnych dzieł charytatywnych, które podejmował, były m.in. domy dla emerytowanych i chorych księży.

     W roku 1839 wyjechał do Ameryki Północnej. Podczas 18. miesięcy pobytu w Kanadzie głosił kazania. Na spotkaniach z nim gromadziło się od 10 do 20 tysięcy osób. W pamięci tamtejszych wspólnot ślady jego obecności pozostały do dziś. Pomimo bardzo zróżnicowanej działalności, biskup Karol nie zapominał także o misjonarzach. W korespondencji z Chin przychodziły wiadomości o tragicznej sytuacji setek tysięcy miejscowych dzieci.

     Myśl o założeniu „Świętego Dziecięctwa” (Dzieła Misyjnego Dzieci) narodziła się w rozmowie pomiędzy Pauliną Jaricot (założycielką Dzieła Rozkrzewiania Wiary) a ks. Filipino de Riviere. To właśnie oni poddali pomysł, by chrześcijańskie dzieci mogłyby zbawiać dzieci z innych części świata, odmawiając za nich codzienną krótką modlitwą i ofiarowując pięć centów miesięcznie. Paulina Jaricot poddała tę myśl biskupowi Karolowi, a on przyjął ją z entuzjazmem. Chrześcijańskie dzieci – poprzez MODLITWĘ, OFIARĘ i POMOC MATERIALNĄ – miały się podjąć ocalenia dzieci z całego świata. Biskup postanowił poświęcić swoje życie i fortunę dla tego szlachetnego celu. Ideę tę wprowadził w czyn, zaś Paulina była pierwszą członkinią zapisaną do nowego Dzieła. 

     Biskup Karol de Forbin-Janson dla tej wielkiej sprawy starał się pozyskać wszystkich biskupów Francji. Odbył też wiele podróży do różnych krajów Europy, aby i tam zdobyć serca ludzi dla tej idei. W Belgii przyjął go sam król Leopoldo I, który natychmiast mianował swoje dzieci na protektorów (obrońców) Dzieła w swoim królestwie.

     Nowe Dzieło wspierało ewangelizację, wychowanie i ratowanie chińskich dzieci z niewoli. Biskup chciał również dotrzeć do Chin, lecz dotknęła go choroba. Krótko przed jego śmiercią Dzieło Misyjne Dzieci działało już w 65. diecezjach, a nuncjusze apostolscy w Belgii, Holandii i Szwajcarii polecali je biskupom swoich krajów. W ostatnich chwilach życia Karol de Forbin-Janson polecił Dzieło Opatrzności Bożej. Zmarł 11 lipca 1844 w ramionach swojego brata.

 HISTORIA 

Wołanie misjonarzy Dalekiego Wschodu wywołało głęboki oddźwięk w sercu biskupa Karola de Forbin-Jansona. Widząc jak wiele dzieci jest skazanych na śmieć głodową i że dzieci te pozostają bez chrztu, bp Karol - po rozmowach w z Pauliną Jaricot, założycielką Dzieła Rozkrzewiania Wiary - zwrócił się z szerokim apelem do dzieci, aby włączyły się w ratowanie swoich zagrożonych rówieśników.
  W ten sposób w 1843 r. powstaje – na wzór Dzieła Rozkrzewiania Wiary – dzieło dla dzieci. Ten dziecięcy udział w dziele ewangelizacji świata zapoczątkowuje „Święte Dziecięctwo”, nazwane później „Dziełem Świętego Dziecięctwa Misyjnego”. Jakie są jego założenia? Dzieci chrześcijańskie przez codzienną modlitwę i miesięczne, zwykle groszowe ofiary, zobowiązywały się do niesienia pomocy dzieciom w krajach misyjnych.


Dorośli początkowo patrzyli na tę inicjatywę sceptycznie. Czego można oczekiwać od dzieci? Rządzący narodami, dyrektorzy banków, handlu, przemysłu, wielkich instytucji kulturalnych w sposób kategoryczny wyłączają dzieci ze współpracy w realizacji swoich planów. Podobnie patrzyli na dzieci nawet Apostołowie. Stąd też konieczne było, aby pewnego dnia usłyszeli oni stanowcze słowa Pana: "Pozwólcie dzieciom przychodzić do Mnie i nie przeszkadzajcie im" (Łk 18,16).
  Parvulus natus est nobis - Dziecię nam się narodziło, powiedzą później o Misyjnym Dziele Dzieci obecni na Soborze Watykańskim I biskupi z Chin, Indii i Japonii. Kiedy zaś Pius XI w swej encyklice Rerum Ecclesiae w sposób wzruszający zaapelował na rzecz apostolstwa misyjnego, na pierwszym miejscu zwrócił się do dzieci - bo "czyż Pan może odmówić czegoś niewinnym dzieciom?"
Porzucone dzieci chińskie, które przeżyły dzięki pomocy sióstr i wolontariuszy.
  Dzieło ratowało miliony. W jednej tylko misji w Chinach (Kiangnan) ochrzczono w latach 1842-1922 ok. 2 miliony dzieci narażonych na utratę życia. Papież Pius XI podniósł je do rangi Dzieła Papieskiego. W encyklice Rerum Ecclesiae napisał: "Jakby z ramienia dzieła Rozkrzewiania Wiary wyrastają dwa inne Dzieła, którymi są: Dziecięctwo Misyjne i Dzieło św. Piotra Apostoła, które, ponieważ są papieskie, we wspomaganiu ich darami i jałmużną powinny mieć pierwszeństwo przed wszystkimi organizacjami o celach partykularnych." 
 Papieskie Dzieło Misyjne Dzieci w Polsce 
     Od 1857 roku Dzieło to, pod nazwą Świętego Dziecięctwa Pana Jezusa, prowadziły w Małopolsce siostry Szarytki. W 1872 r. kierownictwo przejęli Księża Misjonarze św. Wincentego a Paulo. We wszystkich diecezjach zostało ono wprowadzone w 1928 r. Wtedy też został mianowany jego dyrektor krajowy - ks. Hugo Król CM, który mieszkał w Krakowie. W latach 1884-1939 wychodziły w Krakowie "Roczniki" tego Dzieła. 
     W 1927 r. działało 857 lokalnych stowarzyszeń Dzieła w wielu diecezjach: krakowska (124), chełmińska (120), gnieźnieńsko-poznańska (113), tarnowska (104), katowicka (98), lwowska (61), przemyska (39), łomżyńska (35), płocka (27), wileńska (25), sandomierska (18), kielecka (17), warszawska (12), pińska (12), włocławska (11), podlaska (11), lubelska (7), częstochowska (3) i ośrodki emigracyjne (20). 
     W 1933 r. wychodziło 29 tys. egzemplarzy "Roczników Papieskiego Dzieła św. Dziecięctwa Jezusowego". Dzieło liczyło wówczas 300 tys. członków, zgrupowanych w 23 500 "dwunastkach" i 1564 stowarzyszeniach lokalnych. 
     Działalność Dzieła została przerwana przez wybuch drugiej wojny światowej, a później w wyniku likwidacji w 1949 r. przez władze komunistyczne wszystkich organizacji i stowarzyszeń katolickich. Po Soborze Watykańskim II rozpoczęło ono swoją działalność duszpasterską w latach siedemdziesiątych dzięki intensywnej działalności ks. bpa Jana Wosińskiego, pierwszego po wojnie dyrektora krajowego Papieskich Dzieł Misyjnych. W drugiej kadencji, od 1975 r., Ksiądz Biskup pełnił też funkcję dyrektora Dzieła Dziecięctwa Misyjnego. W 1981 r. pojawiła się wkładka do "Papieskich Intencji Misyjnych" zatytułowana "Dzieci - dzieciom misji", a od 1983 r. Wydawane jest osobne czasopismo dla dzieci - "Świat Misyjny". 

     W latach dziewięćdziesiątych odnotowuje się dynamiczny rozwój Papieskiego Dzieła Misyjnego Dzieci, czego zewnętrznym wyrazem były dwa Kongresy Krajowe PDMD (26-28 VI 1995; 30 - 31 V 1998) oraz liczne kongresy diecezjalne. Od roku 1998 co dwa lata na Jasnej Górze odbywały się kongresy krajowe, zaś w latach nieparzystych – kongresy diecezjalne. 
     W 2008 roku Dzieło w Polsce przeżywało jubileusz 150-lecia. Z tej okazji Konferencja Episkopatu Polski ogłosiła rok duszpasterski 2008 – Rokiem Papieskiego Dzieła Misyjnego Dzieci. Ukoronowaniem wszystkich jubileuszowych inicjatyw i wydarzeń był VII Krajowy Kongres Misyjny Dzieci w Krakowie-Łagiewnikach (28-29 maja 2008).